گفت و گو با سعید زارعی ، از “شرقی غمگین” تا نمایش “درنیومده”

همزمان با اجرای نمایش درنیومده و شرقی غمگین تصمیم گرفتیم گفت و گویی داشته باشیم با سعید زارعی نویسنده و کارگردانی که این روز ها نمایش هایش با استقبال خاصی مواجه میشود.

بعد از نمایش شرقی غمگین نمایش موفقی از شما دیدیم با نام “درنیومده” ، در مورد این نمایش توضیح میدهید؟

ایده نمایش “درنیومده” از تیر ۱۳۹۵ کلید خورد و شروع به تمرین کردیم. دوبار تمرین ها به دلایل شخصی متوقف شد ولی مجدد تمرین کردیم و در نهایت در بهمن ۱۳۹۶ به روی صحنه رفت.

 

استقبال از این نمایش چگونه بود ؟

خداروشکر استقبال از این نمایش خوب بود و دانشجویان مهمترین تماشاگران این تئاترهستند زیرا “درنیومده” توصیف فعلی شرایط تیاتر ماست.

 

در این سبک کار کردن به نظرم مخاطبان خاص تری دارد و اگر بخواهیم با نمایشی مثل “شرقی غمگین” مقایسه کنیم ممکن است قشر مخاطبان این تئاترفرق کند و کمی خاص پسند باشد . این مورد نگرانی پیش نمی اورد که ممکن است صندلی های این نمایش خالی بماند و استقبال کمتری از “درنیومده” بشود؟

نه ، به نظرم هر کاری کارکرد و ماهیت خودش را دارد و هر کاری جامعه ی هدف خودش را دارد . شرقی غمگین جامعه هدف کاملا متفاوت تری دارد.

 

این چندمین تئاتری است که شما کارگردانی کردید ؟

پنجمین یا ششمین !

و “درنیومده” اولین کاری است که شما نوشتید ؟

بله این اولین کاری است که دست به قلم برده ام.

از بین کارهایی که کارگردانی کردید کدام کار را بیشتر دوست دارید ؟

نمیگم که! (با خنده) مثل این است که بپرسی کدام یکی از بچه هات رو دوست داری ، اما خب واضح است وقتی آدم به کار های قبلی خودش نگاه میکند و اگر تصمیم بگیرد دوباره رجوع کند به اثار گذشته چقدر کامل تر با وضعیت رو به رو میشود .

کار تئاتر را از چه سالی آغاز کردید ؟

از سال ۱۳۸۲ و با آموزشگاه سینمایی هفت هنر. من ، نوید محمد زاده ،کیوان ساکت و میثم نوروزی که در این اجرا نیز بازی می کند محصول آموزشگاه هفت هنر هستیم.

علاقه ای هم به سینما دارید ؟

آره ، چرا که نه ، اگر فضای خوبی باشد استقبال میکنم مثل کار “هجوم” آقای شهرام مکری  که یک کار بی نظیر بود و برای من شبیه یک تئاتر بود یا مثلا فیلم “گلدن تایم” اثر پوریا کاکاوند که متاسفانه توقیف شد.

کمی از فضای این روز های تئاتر بگویید برایمان ، از مجوز گرفتن تا محدودیت هایی که ممکن است وجود داشته باشد؟

به نظر من این روزها محدودیتی وجود ندارد و فکر میکنم آدم ها خودشان هستند که باعث محدودیت میشوند. من محدودیتی حس نمیکنم.

یعنی پیش نیامده برای شما که کاری بخواهد مجوز بگیرد و مجبور به حذف قسمتی از آن باشید؟

نه، حداقل برای من این اتفاق نیفتاده.

حمایت مردم از تئاتر چگونه است؟  من احساس میکنم این روزها استقبال بیشتری از فضای تیاتر میشود!

بله ، اما باید توجه داشت که در این چنین فضایی خدایی نکرده گول نخوریم! “در نیومده “برای من مثل یک آینه است که جلوی آدم ها میگذاریم از وضعیت کنونی تئاتر که فروش در آن عامل اصلی نیست. و به نظرم فروش نباید عامل اصلی باشد . ما در همین تالار مولوی امسال نزدیک به ۲۰ اجرای موفق دیدیم که در سطح اجراهای دانشگاهی بی نظیر بودند. اما شاید در نهاییت هزار نفر هم این نمایش هارا ندیده اند و به نظرم چرخ دنده های تئاترهای دانشگاهی با این اتفاق خرد می شود. این که تئاترها به فروش خوبی برسند خیلی اتفاق خوبی ست و فضای اقتصاد تیاتر از بحث ارتیستیک تئاترکاملا جداست.

چقدر وجود یک بازیگر مشهور و سلبریتی در فروش یک نمایش موثر است؟

سوال هایی که میپرسید در مورد فروش است که من اصلا به فروش تئاتر فکر نمی کنم به این دلیل که وجود یک شخصیت مشهور و سلبریتی عامل درستی برای قضاوت یک اثر هنری نیست و به نظرم ملاک های دقیق و درستی نیست حداقل من اینگونه یاد نگرفته ام! مساله ی ما مساله وجود بازیگران چهره یا غیر چهره نیست ، بلکه اعتماد مردم است که تا کجا به آن بازیگر و خالق آن اثر اعتماد دارند. و خب شرقی غمگینی که ۷۰ اجرا در تماشاخانه پالیز داشت و همچنان در پردیس شهرزاد با همان استقبال ادامه دارد و همزمان با این نمایش ، نمایش های دیگری هستند که استقبال از آن ها کمتر است با اینکه تیم ما جوان تر است و ماحصل تئاتر دانشجویی است نشان میدهد که در کیفیت مشکلی وجود دارد چون به عقیده ی من تماشاگر امروز به شدت باهوش است.

از کارهای آینده بگویید ، آیا بعد از “شرقی غمگین” و “درنیومده” کار دیگری برای اجرا دارید ؟  

در حال حاضر خیر ، امسال سال پر کاری داشتم و دوست دارم کمی استراحت کنم و فضای فیلم کوتاه و سینما را در آینده تجربه کنم و تا جایی که میتوانم قدرت آزمون و خطا را از خودم نگیرم.

حمایت از استعداد های تئاترچگونه است؟ آیا پیش می آید برای کسی که استعداد دارد به دلیل دیده نشدن کارش و هنرش سر خورده شود ؟ 

برای رسیدن به موفقیت باید زحمت کشید، اگر امروز نمایش شرقی غمگین با استقبال مواجه میشود و اگر نمایش درنیومده با این فرمت روی صحنه میرود ماحصل سال ۱۳۸۲ است نه سال ۱۳۹۶! به نظر شما اگر با یک مینی بوس برویم میدان انقلاب و بگوییم بازیگر میخواهیم برای یک کار در عرض چه مدت این مینی بوس پر میشود؟

خیلی زود، اما به نظرم آدم هایی که می آیند برای دیده شدن آمده اند !

بله خیلی زود پر میشود اما اگر همان مینی بوس را در نظر بگیریم و بگوییم ما رهبر ارکستر میخواهیم چی ؟ هیچکس نمی آید. چون آدم ها در سطح اجتماع و حتی در دل همین رشته باور ندارند که بازیگری یک علم است و هنرمندی که امروز روی صحنه است خون دل خورده و زحمت کشیده و هزاران هزار فیلم و تئاتردیده است نه به چشم سرگرمی بلکه به چشم کارشناسی. و به نظرم این که هر کسی وارد این رشته شد و این تصور را داشت که همان روز دوم عکسش باید سر در سینما باشد و.. این است که به وضعیت لطمه میزند.پیشنهاد من نظام دانشگاهی است چون نظام ماندگار تری است ، شما هر جایگاهی داشته باشی با هر سوادی  اگر بخواهی میتوانی یک نمایش اجرا کنی به شرطی که اقتصاد یک سالن خصوصی را تامین کنی اما این به معنای ماندگاری شما نیست.

و اما حرف آخر ؟

“در نیومده” برای من زیست یک ساله و نیمه ی ۸ آدم است که ۳ نفر آنها دیگر در کنار ما نیستند و در جاهایی از نمایش به آن ها اشاراتی میشود. من دلم میخواهد که تئاتر دوستان این نمایش را ببینند و نظر ها و انتقاد ها را به ما برسانند چون فکر میکنم در ادامه ی مسیر به ما کمک میکند.

خبر و مصاحبه : عرفان حاجی مولانا

عکس : فریبا حسنی